Gazeta Wyborcza
| Gazeta Wyborcza | |
|---|---|
 |
|
| Częstotliwość | dziennik |
| Kraj |  Polska |
| Wydawca | Agora SA |
| Rodzaj czasopisma | społeczno-polityczny |
| Pierwsze wydanie | 8 maja 1989 |
| Redaktor naczelny | Adam Michnik (od 8 maja 1989) |
| Średni nakład | (8/2009) 458 832[1] egz. |
| Średnia sprzedaż | (8/2009) 319 365[1] egz. |
| Format | broadsheet |
| ISSN | 0860-908X |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach |
|
| Strona internetowa czasopisma | |
Gazeta Wyborcza (oficjalny skrót GW) — wysokonakładowy, ogólnopolski dziennik społeczno-polityczny, wydawany w Warszawie - nieprzerwanie od 8 maja 1989 roku - przez koncern medialny Agora SA, zajmujący drugą[2] pozycję na rynku pod względem średniego nakładu jednorazowego.
Spis treści |
[edytuj] Historia
Gazeta Wyborcza powstała zgodnie z uzgodnieniami Okrągłego Stołu, jako dziennik mający reprezentować solidarnościową opozycję w czasie kampanii przed wyborami do Sejmu Kontraktowego. Początkowo pismo miało nosić nazwę "Gazeta Codzienna", zaś przymiotnik "Wyborcza" miał funkcjonować tylko w czasie kampanii wyborczej [3]. Pierwszy 8-stronicowy numer ukazał się 8 maja 1989 w nakładzie 150 000 egzemplarzy. Przygotowało go 20 dziennikarzy - większość z nich było wcześniej związanych z podziemnym "Tygodnikiem Mazowsze".
W latach 90. średni nakład wynosił 500 000 egzemplarzy, a w wydaniach świątecznych dochodził do 1 miliona[4]. Pod koniec 2008 średnia sprzedaż gazety wynosiła 388 000 egzemplarzy, co dawało jej drugie miejsce za "dziennikiem Fakt"[5].
Od momentu założenia pisma jego redaktorem naczelnym jest Adam Michnik. Zespół redakcyjny "Gazety" w szczytowym okresie stanowiło 780 dziennikarzy w całym kraju i 5 korespondentów za granicą[potrzebne źródło].
We wrześniu 1990, w wyniku coraz większych podziałów w dawnym obozie Solidarności, Lech Wałęsa - wówczas przewodniczący NSZZ "S" - odebrał gazecie prawo do posługiwania się logo związku i hasłem Nie ma wolności bez Solidarności.
"GW" nie stroniła od tematów kontrowersyjnych i trudnych. Efektem tego były ostre polemiki z innymi pismami i ośrodkami opiniotwórczymi w kraju oraz publikacje książkowe, m.in. książka "Michnikowszczyzna. Zapis choroby", w całości poświęcona zagadnieniu "Gazety Wyborczej" jako "narzędzia politycznego"[6] oraz książki i wypowiedzi Waldemara Łysiaka[7]. Krytycznie o "GW" wypowiadali się też jej byli pracownicy i redaktorzy, m.in. Stanisław Remuszko ("Gazeta Wyborcza. Początki i okolice"[8]) i Michał Cichy [9]
W marcu 2002 uroczyście otwarto nową siedzibę gazety przy ulicy Czerskiej - budynek otrzymał sześć nagród branżowych[10]. Od 2003 hasło Gazety brzmi Nam nie jest wszystko jedno.
[edytuj] Codzienne wydania lokalne
- wydanie białostockie ("Gazeta w Białymstoku") – Białystok
- wydanie bielskie – Bielsko-Biała
- wydanie bydgoskie ("Gazeta w Bydgoszczy") – Bydgoszcz
- wydanie częstochowskie ("Gazeta w Częstochowie") – Częstochowa
- wydanie gorzowskie – Gorzów Wielkopolski
- wydanie katowickie ("Gazeta w Katowicach") – Katowice
- wydanie kieleckie – Kielce
- wydanie krakowskie ("Gazeta w Krakowie") – Kraków
- wydanie lubelskie ("Gazeta w Lublinie") – Lublin
- wydanie łódzkie ("Gazeta Łódzka") – Łódź
- wydanie olsztyńskie ("Gazeta Warmii i Mazur") – Olsztyn
- wydanie opolskie ("Gazeta w Opolu") – Opole
- wydanie płockie (dawniej mazowieckie – "Gazeta na Mazowszu") – Płock
- wydanie poznańskie ("Gazeta Wielkopolska") – Poznań
- wydanie radomskie ("Gazeta w Radomiu") – Radom
- wydanie rzeszowskie ("Gazeta w Rzeszowie") – Rzeszów
- wydanie szczecińskie ("Gazeta na Pomorzu") – Szczecin
- wydanie toruńskie ("Gazeta w Toruniu") – Toruń
- wydanie trójmiejskie ("Gazeta Morska") – Gdańsk, Gdynia, Sopot
- wydanie warszawskie ("Gazeta Stołeczna") – Warszawa
- wydanie wrocławskie ("Gazeta Dolnośląska") – Wrocław
- wydanie zielonogórskie ("Gazeta Zachodnia") – Zielona Góra
Nazwy lokalne podane w nawiasach nie są już stosowane.[11]
[edytuj] Cotygodniowe dodatki tematyczne
- poniedziałek: Gazeta Praca, Gazeta Sport, Ludzie i Pieniądze
- wtorek: Gazeta Komunikaty, Gazeta Komputer (tylko w wydaniu stołecznym)
- środa: Gazeta Dom, Gazeta Nieruchomości (w 13 wydaniach lokalnych)
- czwartek:, Duży Format (od marca 1993, początkowo jako Magazyn)
- piątek: Gazeta Telewizyjna, Gazeta Co Jest Grane, Teatry (tylko w wydaniu stołecznym), Supermarket (tylko w wydaniach: łódzkim i trójmiejskim), Wieża Ciśnień (tylko w wydaniu wrocławskim), Komiksowo (wydawany do 2004 r.)
- sobota: Gazeta Turystyka, Gazeta Wysokie Obcasy (tematyka związana z kobietami, od 3 kwietnia 1999), Gazeta Książki (raz w miesiącu w wydaniu stołecznym), Zdrowie i Uroda (raz w miesiącu)
Poza codziennymi dodatkami gazeta wydaje także serie tematyczne, wydawnictwa książkowe, płyty itp. Z gazetą związana jest Biblioteka Gazety Wyborczej.
[edytuj] Internet
Od marca 1995 GW prowadzi własną witrynę informacyjną w Internecie. Na jej bazie w 2001 powstał portal Gazeta.pl. W 2006 z portalu wydzielono serwis Wyborcza.pl, który stał się oficjalną internetową witryną gazety. Od lutego 2009 redaktorem naczelnym Wyborcza.pl jest Edward Krzemień[12].
[edytuj] Inicjatywy
Gazeta Wyborcza jest współorganizatorem inicjatyw oraz akcji społecznych, m.in.:
- konkursu "Grasz o staż" dla studentów ostatnich lat oraz absolwentów (we współpracy z PricewaterhouseCoopers),
- akcji "Rodzić po Ludzku" promującej podnoszenie standardów w opiece położniczej w szpitalach (we współpracy z fundacją o tej samej nazwie),
- akcji "Szkoła z Klasą" promującej podnoszenie jakości w oświacie.
- akcji "Polacy OdWagi!", jest to akcja zdrowego odchudzania.
- jako pierwsza ogólnokrajowa gazeta w Polsce w dodatku regionalnym (katowickim) wydrukowała 13.02.2009 na pierwszej stronie artykuł po śląsku ("Ślabikorz dla Ślůnzokůw")[13].
[edytuj] Człowiek Roku
Od 1999 redakcja przyznaje tytuł Człowieka Roku. W 2009 r. laureatem został Tadeusz Mazowiecki dodatkowo wyróżniony tytułem Człowieka 20-lecia Gazety Wyborczej. Ostatnim laureatem z 2010 r. jest Władysław Bartoszewski[14]. Dotychczasowymi laureatami byli: Václav Havel, George Soros, Siergiej Kowaliow, Joschka Fischer, Günter Verheugen, Bronisław Geremek, Javier Solana, Zbigniew Brzeziński, Józef Życiński i Andrzej Wajda.
[edytuj] Polka Roku
Polka Roku - coroczna nagroda przyznawana w plebiscycie czytelników "Wysokich Obcasów" (dodatek do "Gazety Wyborczej"). Czytelnicy głosują mejlowo lub listownie, wybierając spośród kandydatek nominowanych w kilku kategoriach. Oddanie głosu wymaga kilkuzdaniowego uzasadnienia. W roku 2008 były to następujące kategorie: polityka i społeczeństwo, media i show biznes, nauka, sztuka, sport, mistrzyni życia. Równolegle do Polki Roku wybierany jest Szkodnik Roku (w latach 2006 i 2007 - Szowinista Roku).
Plebiscyt jest kontynuacją wcześniejszych plebiscytów: "Polka idolka" (za rok 2003) i "Kobieta Roku" (za rok 2005).
[edytuj] Laureatki
- 2003 - Jolanta Kwaśniewska (Polka idolka)[15]
- 2005 - Wiesława Dąbrowska, szwaczka, matka syjamskich bliźniaczek (Kobieta Roku)
- 2006 - Ewa Błaszczyk, aktorka[16]
- 2007 - Manuela Gretkowska, pisarka[17]
- 2008 - Anna Kornacka, przewodnicząca Partii Kobiet[18]
- 2009 - Magdalena Środa, etyk i filozof[19]
[edytuj] Zespół redakcyjny
Dziennikarze
Felietoniści
Byli dziennikarze "Gazety Wyborczej"
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Media2.pl, 6 października 2009
- ↑ Według danych Związku Kontroli Dystrybucji Prasy http://www.zkdp.pl/index.php
- ↑ Newsweek: Okrągły Stół, czyli gra o Polskę
- ↑ Kultura, nauka, media. Rynek prasowy w Polsce. Ministerstwo Spraw Zagranicznych.
- ↑ Dane ogólnodostępne Związku Kontroli Dystrybucji Prasy. Teleskop Online, grudzień 2008.
- ↑ Rafał Ziemkiewicz, "Michnikowszczyzna. Zapis Choroby", rozdział "Ludzie honoru"
- ↑ esej M. Łuczyńskiego "Wilczy salon"
- ↑ Gazeta Wyborcza. Początki i okolice, Oficyna Wydawnicza Volumen, 2003 ISBN 83-7233-091-3
- ↑ Wojna pokoleń przy użyciu "cyngli"
- ↑ Agora.pl "Nasza siedziba", 5 listopada 2006
- ↑ Polish press monitored by PNB
- ↑ Edward Krzemień redaktorem naczelnym Wyborcza.pl
- ↑ Pierwsza strona dodatku katowickiego z 13 lutego 2009, bi.gazeta.pl, [dostęp 11 czerwca 2009]
- ↑ 15 V 2010: Za portalem Onet.pl - Bartoszewski Człowiekiem Roku
- ↑ Pełne wyniki plebiscytu. Gazeta Wyborcza, 3 stycznia 2004. [dostęp 08.03.2009].
- ↑ Dariusz Zaborek: Ewa Błaszczyk - Polka Roku 2006. Gazeta Wyborcza, 19 marca 2007. [dostęp 08.03.2009].
- ↑ Polka 2007. Gazeta Wyborcza, 7 stycznia 2008. [dostęp 08.03.2009].
- ↑ Polka 2008. Gazeta Wyborcza, 3 marca 2009. [dostęp 08.03.2009].
- ↑ Polka 2009. Gazeta Wyborcza, 6 marca 2010. [dostęp 07.03.2010].
[edytuj] Zobacz też
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Internetowe wydanie Gazety Wyborczej
- Informacyjny portal Agory SA
- Gazetopedia - wszystkie wydania Gazety Wyborczej
|
|||||||||||||||||
| Komorowski: Francja właściwie rozwiąże kwestię Romów |
|
Prezydent RP Bronisław Komorowski podczas jednodniowej wizyty w Paryżu powiedział, że jest głęboko przekonany, że Francja rozwiąże kwestię Romów zgodnie z prawami człowieka.
|
| Komorowski: Miednoje wśród najważniejszych nekropolii |
|
Ok. 400 osób, w tym rodziny ofiar zbrodni katyńskiej, uczestniczyło w obchodach 10. rocznicy otwarcia Polskiego Cmentarza Wojennego w Miednoje pod Twerem w Rosji, jednego z 3 cmentarzy polskich oficerów zamordowanych w 1940 r. przez NKWD.
|
| Ławrow: Współpraca ws. tragedii jest bezprecedensowa |
|
Szef MSZ Radosław Sikorski poinformował, że Polska wkrótce dostanie kilkaset tysięcy stron dokumentów dotyczących katastrofy prezydenckiego samolotu pod Smoleńskiem. Szef rosyjskiej dyplomacji Siergiej Ławrow zapowiada, że będą to bardzo ważne dokumenty.
|
| Błaszczak: Migalski działał na rzecz kariery |
|
Marek Migalski działał na rzecz własnej kariery, a nie na rzecz własnego środowiska politycznego - tak decyzję Komitetu Politycznego PiS o wykluczeniu Migalskiego z delegacji tej partii w PE skomentował szef klubu PiS Mariusz Błaszczak.
|
| Katoliccy publicyści o wywiadzie bp. Pieronka |
|
Katoliccy publicyści nie zgadzają się z oceną bp. Tadeusza Pieronka, że głos episkopatu ws. krzyża przed Pałacem Prezydenckim jest mieszaniem się Kościoła w politykę. Bp Pieronek mówi m.in., że większość episkopatu jest "zadymiona PiS-em", a biskupi nie powinni zajmować się stawianiem pomników.
|